Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΥΣΠΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


ΤΕΚΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΑΙΡΕΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΥΣΠΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΜΕ ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ Δ.Α.Κ.Ε. / Π.Ε.
Συνάδελφοι…
Όταν σε έχουν δέσει με σχοινιά, δεν είναι δυνατόν να λυθείς αμέσως. Όμως κάθε φορά που εσύ θα παλεύεις και θα αγωνίζεσαι, ακόμη κι αν δεν έχεις ελευθερωθεί, θα έχεις κάνει έστω και λιγάκι πιο ανώδυνο το σφίξιμο, θα έχεις λασκάρει τα σχοινιά, θα έχουν γίνει πιο άνετα και θα έχεις κερδίσει λιγάκι την ελευθερία σου.
Δεν το βλέπεις όμως αυτό. Δεν το νιώθεις; Εσύ νιώθεις ότι είσαι το ίδιο και χειρότερα. Γιατί;
Μα γιατί ξέχασες να εκτιμάς τα απλά, τα σιγαλά βήματα, τον αρμονικό ρυθμό. Θέλεις μόνο τα σπουδαία και θαυμαστά, θέλεις τα υψηλά και τα μέγιστα, τα εύκολα και τα γρήγορα, θέλεις να αγωνίζεσαι αλλά να μην πονάς και να δακρύζεις, να γίνουν όλα ανώδυνα και γρήγορα.
Δεν κατανόησες ότι δεν έχει σημασία το ταξίδι αλλά η διαδρομή. Ότι αυτή σε διδάσκει πολλές φορές με σκληρό τρόπο.
Ότι μια πτώση μετά από έναν αγώνα μπορεί να σε ωφελήσει πολύ περισσότερο από μια μεγάλη «νίκη», που θα σε οδηγήσει ακόμη πιο βαθιά στο λήθαργο της εποχής.
Σε καλώ λοιπόν αυτόν τον αγώνα να τον δώσουμε μαζί παραφράζοντας ένα αγαπημένο μου ποίημα

Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος.
Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη.
Να μπορώ να αποφύγω τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής.
Να μπορώ να παραμείνω Άνθρωπος με τρυφερότητα.
Με το δικό μου βλέμμα.

Στις 5 του Νοέμβρη στις εκλογές των αιρετών επιλέγουμε αυτούς που θα είναι δίπλα μας στον αγώνα για μια εκπαίδευση ανθρώπινη με κυρίαρχους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς σε ένα περιβάλλον όπου δε θα κυριαρχεί ο φόβος και ο ατομικισμός αλλά η χαρά, η ελπίδα, η αλληλεγγύη, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια και η ανθρωπιά. Στηρίζουμε αυτούς που θέλουν και μπορούν να αγωνιστούν για τα δίκια των εκπαιδευτικών.

Advertisements

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ: « ΠΡΑΓΜΑΤΙ… ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ»


Όπως είχα υποσχεθεί, όταν δημοσίευσα το άρθρο του φίλου μου του Γιώργου Τσουμαρίδη   «Τα κάστρα πέφτουν από μέσα», ότι θα σχολιάσω το άρθρο του μετά τη λήξη των διαδικασιών για την εκλογή αντιπροσώπων για τη ΔΟΕ, αυτό κάνω σήμερα με το παρακάτω κείμενο.

   Ταυτόχρονα θα προσπαθήσω να αναλύσω το πώς αντιλαμβάνομαι εγώ τη σημερινή κατάσταση της παράταξης.

   Δεν είναι τυχαία η απόφασή μου να μιλήσω αυτή τη στιγμή… ό,τι ζημιά μπορούσε να γίνει έχει γίνει… και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρεωθεί σε αυτούς που με τις πράξεις τους απέδειξαν όλο αυτό το διάστημα, από το εκλογικό μας συνέδριο και μέχρι σήμερα πως για το καλό της παράταξης δε μίλησαν και κράτησαν ενωτική στάση μια και το ζητούμενο αυτού του διαστήματος ήταν η όσο το δυνατόν καλύτερη εκπροσώπηση της παράταξης μας στη Γενική Συνέλευση του κλάδου.

   Όμως το πλήρωμα του χρόνου έφτασε… οι εκλογικές διαδικασίες τελείωσαν και η παράταξη δυστυχώς βγήκε αποδυναμωμένη.

   Ποιος φταίει;

   Έχω μάθει στη ζωή μου να λέω τα πράγματα με το όνομά τους και αυτό θα κάνω σήμερα… άλλωστε δε χρωστάω σε κανέναν τίποτα για να έχω ενδοιασμούς για το τι θα λέω και θα γράφω… ποτέ δεν κουβάλησα την τσάντα κάποιου… ούτε έγλειψα κανέναν… ούτε στηρίχτηκα στις πλάτες κάποιου άλλου για να φτάσω να εκπροσωπώ τους συναδέλφους μου στους συλλόγους που συνδικαλίστηκα και συνεχίζω να συνδικαλίζομαι.

   Όλα αυτά τα χρόνια συνεργάστηκα με πολλών ειδών συνδικαλιστές… κάποιοι με πίκραναν… κάποιους μπορεί να πίκρανα και εγώ κάνοντας λάθη… όμως πάντοτε στήριζα και αποφάσιζα με γνώμονα το συμφέρον των συναδέλφων, συνδικαλιστικά, όπως πρέπει να λειτουργούμε όλοι μας.

   Δεν πιστεύω στον πλήρη αρνητισμό και το χαμαιλεοντισμό των άλλων παρατάξεων, γι’ αυτό βρίσκομαι στη μεγάλη παράταξη της ΔΑΚΕ… σέβομαι την ιδεολογία της και τη θεωρώ υπεύθυνη για ό,τι καλό έχει κερδίσει ο κλάδος όλα αυτά τα χρόνια (το επαληθεύουν άλλωστε όλες οι ψηφισμένες θέσεις του κλάδου που ήταν και προτάσεις της παράταξής μας).

   Η παράταξη της ΔΑΚΕ είναι αυτή που όλα αυτά τα χρόνια με έκανε καλύτερο συνδικαλιστή,  γιατί μου έδωσε το πλεονέκτημα της ελεύθερης έκφρασης και δε με εγκλώβισε σε παρωχημένες ιδέες.

   Δυστυχώς τα πράγματα τα τελευταία χρόνια άλλαξαν… η άλλοτε δυναμική και παραγωγός προτάσεων παράταξή μας εγκλωβίστηκε σε μια μοιρολατρική κατάσταση αποδοχής της θέσης της στο εκπαιδευτικό και συνδικαλιστικό γίγνεσθαι… με κάποιους να είναι και ευχαριστημένοι αρκεί να κρατούσαν τη θέση τους.

   Η ελπίδα που έδινε η παράταξή  μας στους/στις συναδέλφους στα σχολεία χάθηκε και αφέθηκε να γίνει απλά μια σχέση συναλλαγής…

   Το κουτσομπολιό…  οι αρεστοί…  οι αποκλεισμοί… και οι αποφάσεις μέσα σε κλειστά δωμάτια… μας αποξένωσαν από τη βάση των συναδέλφων, μια και μας έβαλαν σε ένα παιχνίδι εσωστρέφειας… κάνοντας μας να ξεχάσουμε το ρόλο μας και την αποστολή μας.

   Αυτό προσπαθήσαμε να το αλλάξουμε στο τελευταίο συνέδριό μας, γιατί και οι καιροί είναι δύσκολοι και τα χρόνια που θα έρθουν άγρια και επικίνδυνα ακόμη και για τα αυτονόητα.

   Το αποτέλεσμα το γνωρίζετε… και δεν επιδέχεται ιδιαίτερο σχολιασμό από εμένα… άλλωστε φρόντιζαν να το σχολιάζουν, όλο αυτό το διάστημα, αυτοί που ευθύνονται για αυτό το αποτέλεσμα…

   Έχουμε όμως μπροστά μας δύο ολόκληρα χρόνια να κάνουμε εκείνες τις κινήσεις που χρειάζονται για να ξαναδώσουμε την ελπίδα στους/στις  συναδέλφους και ταυτόχρονα να επιστρέψουμε στο ρόλο μας και σε αυτό που ακόμη και αν φαίνεται σήμερα πως έχουμε ξεχάσει… μπορούμε να το επαναφέρουμε… να γίνουμε συνδικαλιστές και παραγωγοί προτάσεων που θα βγάλουν τον κλάδο από το αδιέξοδο που τον έχει οδηγήσει η ομάδα Μπράτη και οι επιλογές της Υπουργού.

   Αυτό σημαίνει όμως αλλαγή πολιτικής της παράταξης μας και εδώ πιστεύω πως μπαίνει και το θέμα προσώπων που ηγούνται. Δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση, πως τα πρόσωπα που ηγούνται σήμερα της παράταξής μας μπορούν και θέλουν να κάνουν αυτή την αλλαγή πολιτικής.

   Οι πράξεις τους κατά το διάστημα της εκλογικής μάχης για την εκλογή αντιπροσώπων έδειξαν πως αυτό που τους ενδιέφερε περισσότερο ήταν η προσωπική τους προβολή και η καθιέρωσή τους στη συνείδηση των συναγωνιστών μας σε όλη την Ελλάδα πως είναι οι ηγέτες και το μέλλον της παράταξης.

   Οι Περιφερειακές συγκεντρώσεις… τα πορτοκαλί φυλλάδια… οι πραγματικά πολλές  ανακοινώσεις φάνηκε πως δε βοήθησαν… ούτε καν αυτούς που τα οργάνωσαν όλα αυτά στους συλλόγους στους οποίους ανήκουν.

   Αντίθετα φάνηκε πως στους συλλόγους που έχουμε καθαρούς συνδικαλιστές, που βρίσκονται κοντά στους/στις συναδέλφους… που τολμούν να πουν την άποψή τους και καλλιεργούν  με τις πράξεις τους και με το έργο τους την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει… η παράταξη πήγε καλά.

Τι πρέπει να γίνει;

  1. Στη Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ η παράταξη πρέπει να κάνει την υπέρβαση και να στηρίξει πρόταση μη ανοίγματος των σχολείων την επόμενη σχολική χρονιά χωρίς κανένα προαπαιτούμενο… Την απόφαση της να κοινοποιήσει άμεσα από την πρώτη μέρα της Γ.Σ. στα μέσα μαζικής ενημέρωσης έτσι ώστε να δεσμεύσει και τις άλλες παρατάξεις.
  2. Η παράταξη στη Γενική Συνέλευση πρέπει να δώσει την ελπίδα και πρέπει να εκπροσωπείται από στελέχη πρώτης γραμμής, εκλεγμένα στους συλλόγους τους, που μπορούν και θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη.
  3. Καμιά συναλλαγή με άλλη παράταξη στην εκλογική διαδικασία… ακόμη και αν αυτό στοιχίσει την τέταρτη έδρα στην Ομοσπονδία.
  4. Έκτακτο συνέδριο της παράταξής μας στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου με μοναδικό θέμα συζήτησης τη λειτουργία της παράταξης και εκλογικές διαδικασίες.

   Ξέρω πως έγραψα κάποια πράγματα που θα στενοχωρήσουν κάποιους (μερικοί από αυτούς δεν είχαν αυτή τη συμπεριφορά όταν ξεκίνησαν… ευκαιρία να βγάλουν τον καλό τους εαυτό και να πάρουν τις σωστές αποφάσεις).

   Αυτό που απαντώ σε όλους είναι πολύ απλό και εύκολο…

   Αν κοιτάξουν στον καθρέφτη και δουν πραγματικά πως έχω άδικο… ας μη κάνουν απολύτως τίποτα και ας στραφούν εναντίον μου.

   Αν όμως διαπιστώσουν ότι λέω και γράφω αυτά που πραγματικά συμβαίνουν… ας κάνουν την υπέρβαση, τώρα, για το καλό της παράταξης.

Με συνδικαλιστική τιμή

Τεκίδης Αλέξανδρος

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ


ΤΕΚΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΑΙΡΕΤΟΣ ΜΕ ΤΗ Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.

Α.Π.Υ.Σ.Π.Ε. ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΚΑΙ Π.Υ.Σ.Π.Ε. ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Συνάδελφε, συναδέλφισσα,

Την ώρα που το συνδικαλιστικό κίνημα στο χώρο των εκπαιδευτικών και κυρίως των εκπαιδευτικών της Π.Ε. σε επίπεδο κορυφής… παριστάνει την ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ…

Την ώρα που οι συνδικαλιστές που μας οδήγησαν στην απραξία και την αφάνεια, διακατέχονται από το σύνδρομο της επιλεκτικής αλαλίας… και που ξαφνικά βρήκαν τη φωνή τους… διεκδικώντας μάλιστα και την εκλογή τους σε  υπηρεσιακά συμβούλια…

Την ώρα που μεγάλο μέρος των εργασιακών μας δικαιωμάτων έχει χαθεί ή κινδυνεύει να χαθεί για πάντα…

Την ώρα που οι αποδοχές μας έχουν μειωθεί τουλάχιστον κατά 3200€ το χρόνο και… κανείς δεν αντέδρασε…

Την ώρα που το «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» στοχοποιεί τον εκπαιδευτικό στην κοινωνία (Η δυσλειτουργία των 800 ολοήμερων… στον εκπαιδευτικό θα χρεωθεί) και φέρνει τα πάνω κάτω στην εκπαίδευση…

Την ώρα που το συνταξιοδοτικό και το ασφαλιστικό μας έχει ανατραπεί… και πάλι κανείς δεν αντέδρασε…

Την ώρα που προετοιμάζουν, την τελική πράξη του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, με τη μείωση των μισθών μας μέσα από το Νέο Μισθολόγιο…

Την ώρα που έχουν σπείρει παντού το φοβικό σύνδρομο… που λέγεται καταστροφή της Ελλάδας… δυστυχώς και με τη συνέργεια και συνδικαλιστών… οδηγώντας την κοινωνία, όπου αυτοί θέλουν… ελέγχοντας τα Μ.Μ.Ε….

Την ώρα που οι εξαγγελίες της Υπουργού γίνονται πράξεις και ανατρέπουν το δημοκρατικό και με αγώνες κερδισμένο… εργασιακό περιβάλλον της Π.Ε…. βρίσκοντας συμμάχους ακόμη και μέσα στο χώρο μας…

Την ώρα αυτή συνάδελφοι, καλείστε να ψηφίσετε στα Υπηρεσιακά Συμβούλια… αυτούς που θα σας εκπροσωπήσουν και θα στηρίξουν τα δίκαια αιτήματά σας απέναντι στη Διοίκηση.

Η ερώτηση είναι απλή και απευθύνεται προσωπικά στον καθένα:

ΕΜΕΙΣ  ή ΑΥΤΟΙ;

Η απάντηση που θα δώσεις… αν είναι το ΕΜΕΙΣ… σε κάνει συναγωνιστή στο μεγάλο αγώνα για το ξύπνημα της ΩΡΑΙΑΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗΣ…

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ…

Η συνέχιση του υφιστάμενου καθεστώτος στον κλάδο… σημαίνει συνενοχή…

Όπως λέει και ο Νίκος Καζαντζάκης: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη . Να λες : Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω…»

Με συνδικαλιστική τιμή

ΤΕΚΙΔΗΣ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Κατεβάστε εδώ το έντυπο της υποψηφιότητάς μου.