Μνημόνιο, ΔΝΤ και πολιτικοί…


Της Zέζας Zήκου

Ευτυχώς, ο Αντώνης Σαμαράς έχει δύο πλεονεκτήματα. Πρώτον, ξέρει από οικονομικά γι’ αυτό και καταψήφισε το Μνημόνιο. Και, δεύτερον, δεν πάσχει από το σύνδρομο Παπανδρέου, να είναι «αρεστός» στους ξένους και στις συνταγές τους. Δυστυχώς, όμως, και τα δύο αυτά πλεονεκτήματα «λοιδορούνται…».

«Απρεπείς» ήταν οι επιθέσεις του ΔΝΤ κατά της αντιπολίτευσης. Με έμμεσο πλην σαφή τρόπο, στην ενδιάμεση έκθεση του ΔΝΤ επισημαίνεται, συγκεκριμένα, ότι «προκαλεί απογοήτευση το γεγονός πως σε αυτή την καθοριστική στιγμή για την Ελλάδα, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις δεν έχουν τύχει μεγαλύτερης υποστήριξης από άλλα πολιτικά κόμματα». Καθώς η αντίθεση των κομμάτων της Αριστεράς χαρακτηρίζεται αναμενόμενη, είναι σαφές ότι η επισήμανση αφορά συγκεκριμένα τη Ν.Δ. Προφανώς, οι συμφωνίες είναι συνήθως αμφοτεροβαρείς. Κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις.

Παίρνεις, ας πούμε, ρευστό, που αδυνατείς να αντλήσεις από τις αγορές. Και δίνεις το πηδάλιο της οικονομικής πολιτικής σ’ έναν υπερεθνικό παράγοντα που παραδοσιακά δοκιμάζει τα όρια των κοινωνιών, αντιμετωπίζοντας τα υποκείμενά τους ως «μονάδες κόστους». Ωστόσο, στην Ελλάδα δεν μόλυναν οι χρεοκοπημένες τράπεζες τα δημόσια οικονομικά. Δεν αναγκάστηκε για χάρη τους να αυξήσει το Δημόσιο τα ελλείμματά του. Η κρίση στην Ελλάδα είναι απότοκη της διαχρονικής ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού, της ατροφίας των θεσμών και της ανικανότητας των προσώπων που τους ενσαρκώνουν. Η χώρα χρεοκοπεί επειδή οι κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών δανείζονταν για να συντηρούν μαύρες τρύπες: ζημιογόνες ΔΕΚΟ, υδροκέφαλο ασφαλιστικό σύστημα, σπάταλα νοσοκομεία, διεφθαρμένες πολεοδομίες.

Όμως, η επιβολή καθεστώτος κηδεμονίας από την Ευρώπη και το ΔΝΤ εκτυλίσσεται ως αναγκαστική, βίαιη προσγείωση στην κοινωνία και την οποία μας ζητούν να την αποδεχθούμε. Όντως, ο τρόπος που γίνονται εδώ οι δουλειές –τα ήθη που υπηρέτησαν οι πολιτικοί– έχει ξοφλήσει. Και οι επιτηρητές μας επιβάλλουν τη δικτατορία του αυτονόητου. Ο πρωθυπουργός Γιώργου Παπανδρέου έχει συνθηκολογήσει και το ΔΝΤ μάς πιέζει να «συνθηκολογήσουμε» και εμείς για καλό σκοπό… Βεβαίως, το χρέος της χώρας μας είναι δυσβάσταχτο, γι’ αυτό είναι λογικό να κληθούν οι ξένοι πιστωτές να επωμισθούν ένα τμήμα του βάρους, αποδεχόμενοι μια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Αυτή μπορεί να πάρει δύο μορφές: είτε αναδιάρθρωσης του χρέους, δηλαδή καθυστέρησης των εξοφλητικών δόσεων –εντόκως– σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας, είτε μείωσης του χρέους (το λεγόμενο haircut) σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα φερεγγυότητας. Η μείωση του χρέους είναι ακραίο, αλλά θεμιτό μέτρο σε περιπτώσεις που η χώρα έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες περικοπής δαπανών και είσπραξης των φορολογικών εσόδων, όπως συνέβη στην κρίση των χρεών της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του ’80, όπου οι πιστωτές τελικά εισέπραξαν 40 με 60 σεντς στο δολάριο. Αυτό πιστεύουν (σχεδόν) οι πάντες. Επειδή η Ελλάδα όχι απλώς δεν έχει εξαντλήσει την προσπάθεια μείωσης των κρατικών δαπανών σε μόνιμη βάση, αλλά δεν την έχει καν αρχίσει. Γι’ αυτό και όλες οι συζητήσεις για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους έχουν βάση.

Το ΔΝΤ έχει αρχίσει να φοβάται. Προσφέροντας δανειακά κεφάλαια, πίστευε ότι προσδίδει αξιοπιστία στο Μνημόνιο. Όμως, οι όροι που συνοδεύουν τα δάνεια του ΔΝΤ κλονίζουν τις κοινωνίες. Οι πολιτικοί των χωρών που προσφεύγουν στο Ταμείο τα γνωρίζουν αυτά, αλλά τους βολεύει να κρατούν απόσταση από επώδυνα μέτρα, επιρρίπτοντας ευθύνη στο ΔΝΤ. Αλλά, οι νόμοι της οικονομίας, όπως και οι νόμοι της φυσικής, ισχύουν παντού. Βασικός κανόνας είναι ότι κάθε χώρα έχει τη δική της ιδιαιτερότητα. Μόλις, προχθές, η κυβέρνηση της Ιρλανδίας διέψευσε με τρόπο κατηγορηματικό τις φήμες που κυκλοφόρησαν στις διεθνείς αγορές, ότι μπορεί να χρειαστεί η χώρα την οικονομική βοήθεια του ΔΝΤ, ώστε να ξεπεραστεί οριστικά η κρίση με τον τραπεζικό τομέα. «Εντελώς αβάσιμες είναι οι φήμες για την εξωτερική οικονομική βοήθεια», τόνισε στις δηλώσεις του ο υπουργός Οικονομικών, Μπράιαν Λένιχαν. Καλά αυτοί γιατί δεν θέλουν να σωθούνε;

Όντως, καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί να σωρεύει χρέη, και όλες μαζί πρέπει να εξασφαλίσουν μια απατηλή και δυσνόητη ισορροπία, καθησυχάζοντας τις αγορές και συντηρώντας την ανάπτυξη. Όμως, κάθε φορά που μια κρίση χρέους απειλούσε την οικονομία, οι κεντρικές τράπεζες μείωναν τα επιτόκια. Η προοπτική αυτών των σωστικών παρεμβάσεων μείωνε τους κινδύνους που απέρρεαν από τον νέο δανεισμό. Οπότε, πλέον οι ανεπτυγμένες χώρες αντιμετωπίζουν δύο είδη προβλημάτων. Το πιο πιεστικό έχει να κάνει με το πώς θα αποπληρώσουν τα χρέη τους, που μετατοπίσθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα στον δημόσιο, εφόσον οι κυβερνήσεις ορθώς έσπευσαν να στηρίξουν τις τράπεζες και να διασώσουν τις οικονομίες από βαθιά ύφεση.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/09/2010

Στις 15 Ιουνίου με 50 «υπουργούς» εγκαθίσταται η Κυβέρνηση του ΔΝΤ στην Ελλάδα…


Σχόλιο του Blog:
Αυτή είναι η Εθνική Ανεξαρτησία που δε θέλατε να χαθεί κ. Πρωθυπουργέ…
Σας θυμίζω τα λόγια του πατέρα σας που έπρεπε να σας έχουν επηρεάσει: « Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»…
Θα μου πείτε… γιατί χολοσκάς Νεοέλληνα… με το νόμο που ψήφισα για τις ελληνοποιήσεις… θα τους κάνω και αυτούς «Έλληνες»… ΔΝΤέλληνες!
Να δω τι χώρα θα παραδώσεις… Γιωργάκη

Το ΔΝΤ και πώς να το… τσακίσουμε.


Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δε γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία “αδέσποτη” αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας για το σπίτι του.

-Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν… Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Ο Θεός να σας βοηθήσει, να μην πέσετε στα νύχια τους.

Τώρα λοιπόν που πέσαμε στα …νύχια τους, καιρός να ετοιμάσουμε την αντίδραση μας. Η αντίδραση περνάει από τη γνώση και τις μεθόδους του “αντιπάλου”. Το ιστορικό της Αργεντινής δείχνει τον δρόμο, αλλά στην Ελλάδα υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές. Εν συντομία είναι οι ακόλουθες:

  • Το χειρότερο σενάριο για την Ελλάδα ΔΕΝ θα είναι οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Θα είναι η εκποίηση των Εθνικών πόρων (Γη & παράγωγα) υπό τη Δαμόκλειο σπάθη αυτών των απολύσεων. Γεγονός που το έχουμε αναλύσει εδώ και πολλούς μήνες στα ακόλουθα άρθρα: Η αυτονόμηση της Θράκης, ανάχωμα στους Ρωσικούς αγωγούς
  • Και εδώ, σχετικά με τις προθέσεις του ΓΑΠ που ήταν ξεκάθαρες πολύ πριν τις εκλογές: Όλο το σχέδιο δράσης του ΠΑΣΟΚ. Ειλικρινές και εφαρμόσιμο.
  • Το κλειδί βρίσκεται στη Λαϊκή αντίσταση, όπως ακριβώς έγινε και στην Αργεντινή. Το άσχημο στην Ελλάδα είναι ότι δεν θα χρειαστεί η έλευση του “Κόνδορα” των παρακρατικών δηλαδή που επενέβησαν στην Αργεντινή ερχόμενοι κυρίως από την Παραγουάη για να προβοκάρουν και να τρομοκρατήσουν τον λαό. Υπάρχει ήδη άφθονο “έμψυχο δυναμικό” παρακρατικών στην Ελλάδα καθώς και 3,000 ορφανά όπλα για αυτή τη δουλειά. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει αυξημένη βία και ανάγκη αυτοοργάνωσης των πολιτών. Η αστυνομία τρομοκρατημένη, απλά θα ακολουθεί “εντολές”.
  • Η μεγάλη ανατροπή στην Αργεντινή έγινε όταν ο λαός πέταξε τα κομματικά λάβαρα και βγήκε στους δρόμους μαζικά με Αργεντίνικες σημαίες. Τότε ξαφνικά οι ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜ”Ε” σταμάτησαν και επικράτησε η σιωπή. Μέχρι πριν, έδειχναν διαδηλωτές με κόκκινα σημαιάκια και απαξιωτικά έλεγαν “κάποιοι κομμουνιστές και συνδικάτα διαφωνούν με τα μέτρα”.  Όσο πιο γρήγορα πετάξουμε τα κομματικά και συνδικαλιστικά λάβαρα, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει η λύση (έστω και με ελικόπτερα).
  • Το καλό στην περίπτωση μας είναι ότι τα ΜΜ”Ε” έχουν ήδη απαξιωθεί στις συνειδήσεις του λαού και το διαδίκτυο καλπάζει. Διαβάστε στην συνέχεια πως πριν από την έλευση του ΔΝΤ σε κάθε χώρα, επικρατεί μία πρωτοφανής σύμπνοια μεταξύ των βαρώνων των ΜΜ”Ε” που χαρακτηρίζουν την έλευση του ΔΝΤ ως “χρήσιμη”. Σας θυμίζει κάτι στην Ελλάδα; Έρχεται η μεγάλη συναίνεση των “Βαρώνων” του Τύπου…
  • Η πιο εύκολη και αναίμακτη πράξη αντίστασης είναι η κατά το δυνατόν στήριξη της ντόπιας οικονομίας, με απόρριψη όλων των προϊόντων εισαγωγής σε κάθε επίπεδο. Επίσης η απόρριψη της εμπλοκής κάθε τραπεζικής διαμεσολάβησης στις συναλλαγές. Θυμηθείτε το “πονηρό” μέτρο του Παπακωνσταντίνου για τις συναλλαγές άνω των 1,500 Ευρώ! Με απλά λόγια, το να αγοράζεις από την λαϊκή και όχι από το super market είναι από μόνο του μία πράξη αντίστασης. Πάντα εννοείται από τους παραγωγούς.
  • Τέλος, για την αποτίμηση, μην ξεχνάτε την ενότητα HORCA για τους διακριτούς ρόλους φίλων και εχθρών.
  • Το “Γιατί” έγιναν όλα αυτά, θα μας απασχολήσει σε επόμενο άρθρο αν και πιστεύουμε ότι η πρώτη παράγραφος το καλύπτει, όπως και η δημιουργία “Δούρειου Ίππου” για την απαξίωση της ΕΕ.

Πάμε τώρα για την παρουσίαση των “νέων μας φίλων” και των μεθόδων τους:

Για να διαβάσετε τη συνέχεια του άρθρου επισκεφθείτε το http://olympia.gr/2010/03/26/imf-greece-3/

Αξίζει πραγματικά το άρθρο… το οποίο μας οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέρασμα… αφύπνιση τώρα, πριν να είναι πολύ αργά Νεοέλληνες του καναπέ…