Για κάθε ενεργό πολίτη αυτής της χώρας…


Κάπου σε ένα χωριό των Σερρών ένα 16χρονο παιδί… γόνος αγροτικής οικογένειας… καλούτσικος μαθητής και λίγο ως πολύ επηρεασμένος από τη στασιμότητα της εποχής, αναζητούσε μέσα στο Λύκειό του τον τρόπο να εκφράσει την αντίδρασή του στο κατεστημένο και την πολιτική κουλτούρα εκείνης της εποχής… επηρεασμένος από τη γενικότερη πολιτική κατάσταση που ήθελε τη δεξιά μπαμπούλα και παράταξη που κατέστρεφε την Ελλάδα…

Γαλουχημένος μέσα σε μια δεξιά οικογένεια και επηρεασμένος βαθιά από το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού και των ιδεών του και ως αντίδραση στη στασιμότητα, αναζητούσε  κάτι το διαφορετικό που θα άλλαζε το κατεστημένο των οικογενειών στην πολιτική και θα έφερνε την αξιοκρατία στην Ελλάδα που τόσο είχε πονέσει όπως λέγανε τότε τα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ.

Σε αυτή την αναζήτηση η συλλογή και η επεξεργασία των στοιχείων ήταν δύσκολη… γιατί οι εποχές ήταν τεταμένες και οι πολίτες ακόμη και στο επίπεδο του εσωτερικού των οικογενειών διχασμένοι… με το ΠΑΣΟΚ να παίζει καλά το παιχνίδι της επάρατης δεξιάς και του ερχομού της αλλαγής.

Τολμώ να πω πως το νέο παιδί ήταν αρκετά μπερδεμένο… άκουγε να μιλάνε οι ίδιοι του οι θείοι που ήταν στη Σουηδία για την αλλαγή και προσπαθούσε τότε να καταλάβει τον πατέρα του, που είχε μείνει στην Ελλάδα και πάλεψε μέσα στα χωράφια για να τον μεγαλώσει, γιατί αντιδρούσε… έπιασε μάλιστα τον εαυτό του να δηλώνει μέσα του ότι πρέπει να γίνει αλλαγή… πρέπει να φύγει η επάρατη δεξιά… πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Διάβασε τότε τόσα βιβλία με περιεχόμενο τη σωτηρία του λαού που μέχρι και σήμερα δε νομίζω να υπήρξε περίοδος που να διάβασε περισσότερα βιβλία από τότε.

Ζώντας λοιπόν σε ένα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον ως μαθητής Λυκείου… έχοντας καθηγητές που έζησαν στο Πολυτεχνείο… το σύνθημα « ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ » καρφώθηκε πολύ βαθιά στο μυαλό του και έγινε τρόπος ζωής του μέχρι και σήμερα… χωρίς να το έχει ζήσει…

Ήρθε λοιπόν το ΄81 και το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της καμένης γης όπως έλεγε και η επάρατη Δεξιά αποσυντονισμένη προσπαθούσε να συνέλθει… «Η ελπίδα και το πράσινο χρώμα» κυριαρχούσαν παντού… ακόμη και οι καθηγητές στο Λύκειο ήταν διαφορετικοί… το ΠΑΣΟΚ  είχε υποσχεθεί μεγαλύτερους μισθούς και ελευθερία… ο μαθητής μας  συνεχίζει να είναι μπερδεμένος… φαίνεται πως κλίνει στο να πιστέψει τα ελπιδοφόρα μηνύματα… αλλά πουθενά δεν ακούει κάτι για Ελλάδα… ακούει και βλέπει να γίνονται αλλαγές και το μόνο που αντιλαμβάνεται από τα λίγα ελεγχόμενα ΜΜΕ της εποχής είναι ότι κάτι πάει στραβά… το διαπιστώνει κυριολεκτικά με το χειρότερο τρόπο για τον ίδιο όταν δίνει εξετάσεις στη Σχολή Ικάρων… βρίσκεται φόρμουλα να τον κόψουν βάζοντάς του 12 σε ένα γραπτό άριστο στα μαθηματικά λέγοντάς του πως δύο από τα πέντε ζητήματα δε λύθηκαν όπως τα σκέφτηκε ο καθηγητής (ακόμη θυμάται το γλοιώδη εκείνον καθηγητή που διεκδικούσε το αλάθητο  και στέρησε κατόπιν οδηγιών το όνειρο ενός 18χρονου να πετάξει στους αιθέρες για να προστατεύει την πατρίδα του)… καλώ εδώ όποιον πραγματικά δεν το πιστεύει να πάρει την επετηρίδα της σχολής των επιτυχόντων που μπήκαν το ΄81 και να δει πόσοι από αυτούς έγιναν πιλότοι και πόσοι από τον πρώτο χρόνο έγιναν γραφιάδες της αεροπορίας. Το νεαρό παιδί θύμωσε και το όνειρο της αξιοκρατίας πέταξε παίρνοντας μαζί του και την ελπίδα για κάτι καλύτερο για την πατρίδα του… το μοναδικό του λάθος ήταν ότι η οικογένειά του ήταν ΔΕΞΙΑ… Πώς αυτό έγινε εξίσωση μόνο ο γλοιώδης καθηγητής το γνωρίζει.

Ο θυμωμένος πια νέος  δεν το βάζει κάτω… το Σεπτέμβριο βγαίνουν τα αποτελέσματα των πανελλήνιων και περνάει στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου… «δάσκαλος θα γίνει το παιδί μου»,  έλεγε η μάνα του και ο νέος τρόμαζε μόνο με την ιδέα αυτή… αν και ήταν επιλογή του λόγω καλών φίλων  που βρίσκονταν στο νησί.

Τα βιβλία της σωτηρίας του λαού πετιούνται και αρχίζει τότε η συλλογή στοιχείων για τις αλλαγές που κάνει το ΠΑΣΟΚ… ανατροπή των πάντων… πράσινη λαίλαπα παντού… χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς κανένα πρόβλημα αρχίζει η αποδόμηση του Ελληνικού κράτους, της επάρατης Δεξιάς, όπως λέγανε, και του ερχομού της ελπίδας… Η Ελλάδα αποδομείται από τα θεμέλιά της… Οι όροι πατρίδα και Θρησκεία αμφισβητούνται και το όραμα για μια δυνατή Ελλάδα πάει περίπατο… μια και όλα γίνονται με δανεικά… ακόμη και η αύξηση των μισθών γίνεται με δανεικά… ο γίγαντας με τα πήλινα πόδια αρχίζει να παίρνει μορφή… «είσαι ΠΑΣΟΚ προχώρα», το σύνθημα της εποχής… τα ρουσφέτια της Δεξιάς γίνονται πράσινα ρουσφέτια και πολλαπλασιάζονται… οι συνδικαλιστές κομματικοποιούνται και ελέγχουν τα πάντα με πράσινα κριτήρια.

Όλα αυτά την ώρα που η Δεξιά επηρεασμένη από το ενοχικό της παρελθόν προσπαθεί να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και να πάρει το μερίδιο επιρροής που της αντιστοιχεί στην κοινωνία… ακόμη και τραγούδια γράφονται που μιλούν για την πατρίδα και τη θρησκεία και τη μεγάλη Ελλάδα μια και οι δήθεν είχαν φροντίσει να καπηλευτούν κάθε τραγούδι αγωνιστικό. (Πόσο αστείο φαίνεται σήμερα αυτό!)  Στους κόλπους της και με μικρή οργάνωση αρχίζουν πρώτα οι νεολαίοι να αναζητούν την απαλλαγή… νέοι γαλουχημένοι με την ιδέα της Ελλάδας ως αγαπημένης πατρίδας αρχίζουν δειλά να δίνουν τις μάχες της απαλλαγής από τους δήθεν μέσα στα πανεπιστήμια αλλά και μέσα στα σχολεία… το μαθητικό κίνημα για τη Δεξιά πρωτόγνωρο αλλά δυναμικό…

Ο θυμωμένος νέος πεπεισμένος πια για τους δήθεν φτάνει στα Δωδεκάνησα… στη Ρόδο συγκεκριμένα και πάει να βρει το σπίτι του… τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας πρώτα από κάθε τι άλλο… το κόμμα του πατέρα του, αυτού του αγρότη που τον μεγάλωσε με την αγάπη για την πατρίδα, αλλά και δικό του πια… μια χρονιά διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ ήταν ικανή να αποδείξει σε όσους πίστευαν κάτι διαφορετικό πως η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρεται μόνο για την αλλαγή της ενδυμασίας της, από ζιβάγκο σε ακριβά κοστούμια και τίποτε άλλο. Η Νομαρχιακή της Νέας Δημοκρατίας στο νησί κατεστημένο κομματικό που δεν την ενδιέφερε και πολύ ούτε το φοιτητικό ούτε το μαθητικό κίνημα… άλλωστε στα Δωδεκάνησα το ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε με ποσοστά που άγγιζαν το 70% και ο ένας βουλευτής που θα εκλεγόταν από τη Νέα Δημοκρατία ήταν και αυτός κατεστημένο, οπότε δεν υπήρχε λόγος για περαιτέρω αγωνιστική διάθεση.

Η ψυχρολουσία γίνεται οργή κατά των κουρασμένων κομματικών μελών της Νομαρχιακής Επιτροπής του κόμματος…  μόνο ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, ένας νέος δικηγόρος αντιλαμβάνεται το μέγεθος των αλλαγών που πρέπει να γίνουν και ζητά τη συνεργασία με το φοιτητικό κομμάτι… Ο νέος επισκέπτεται την πρώτη Γενική Συνέλευση της σχολής του και αναζητά τον υπεύθυνο της ΔΑΠ… το αστείο είναι πως αυτοί που ρώτησε ήταν φοιτητές της ΠΣΚ και δείχνοντας τον υπεύθυνο της ΔΑΠ του είπαν «είναι εκείνος ο μικροκαμωμένος και μόνος του»… πράγματι μικροκαμωμένος και μόνος του ο μετέπειτα αδελφικός του φίλος και συναγωνιστής… όμως με σηκωμένο το ανάστημα στους πραγματικά αληθινούς τραμπούκους της ΠΑΣΠ (αργότερα έμελε σε αυτόν το αγωνιστή να δεχτεί το χτύπημα από την ίδια του την παράταξη της ΔΑΚΕ δασκάλων σαν να μην έγινε τίποτε… στα πλαίσια της ελεγχόμενης αξιοκρατίας)

Οι δυο αυτοί νέοι ασχολούμενοι καθημερινά με τη σχολή τους πλησιάζοντας κάθε φοιτητή με κάθε απόχρωση… κατορθώνουν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να πετύχουν την ανατροπή στο σύλλογο της σχολής και ταυτόχρονα να κάνουν το Νομαρχιακό τμήμα της Νέας Δημοκρατίας να αντιληφθεί ότι χωρίς την νεολαία, απαλλαγή από το ΠΑΣΟΚ δε γίνεται… Πλησίαζαν άλλωστε και οι Ευρωεκλογές και η αγωνιστική διάθεση όλων ανέβαινε (αυτό το κόμμα το έχει αυτό το κακό… οργανώνεται και συσπειρώνεται πάντοτε αργά)… Δε θα ξεχάσει ποτέ ο νέος μας, φίλους όπως τον Μακίτη συναγωνιστή του, τους εναερίτες της ΔΕΗ φίλους που έκανε και βοηθούσαν στην ανάρτηση των πανό και όλους τους συναγωνιστές φοιτητές που με πραγματικό κίνδυνο της ζωής τους… εδώ δεν είναι υπερβολή, μέχρι και τουφεκιές μας ρίξανε κατά τη διάρκεια των αφισοκολλήσεων  και κυρίως της αλλοίωσης του ΠΑΣΟΚ σε ΘΑΣΟΚ… πόσο απλά αληθινό είναι σήμερα για όλους μας αυτό…

Ο νέος μας απαλλαγμένος από το σύνδρομο της ενοχικής Δεξιάς και οραματιζόμενος μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες και μια Δεξιά που θα έχει ως πρώτο μέλημά της το λαό, σφυρηλατημένος στην άγρια εποχή της μοιρασμένης Ελλάδας σε πράσινα και μπλε καφενεία… με αρκετές μηνύσεις εναντίον του (αποσύρθηκαν αργότερα όλες από αυτούς που τις υπέβαλαν) και με τη συνείδησή του καθαρή για το ότι έκανε αυτό που έπρεπε τα χρόνια που έμεινε στο νησί, αποχωρεί από τα Δωδεκάνησα έχοντας να θυμηθεί πως για να κερδίσεις έναν αγώνα για την πατρίδα πρέπει να τον κερδίσεις πρώτα στο εσωτερικό του κόμματος ή της παράταξης στην οποία ανήκεις.

Φαντάρος πια σε μονάδα του Κιλκίς με μονάδα Αμερικανών να συνυπάρχει… και λόγω του ήπιου χαρακτήρα του επιλέγεται από το Διοικητή του να φρουρεί την πύλη και στις δυο μεγάλες πορείες των αριστερών κατά των «ΒΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ», σήμερα όλο το σκηνικό φαίνεται αστείο ξέροντας πως ουσιαστικά μετά τόσα χρόνια οι «ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» παραμένουν και μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν κατά λαών της ευρύτερης περιοχής.

Ο νέος μας δεν προλαβαίνει να τελειώσει το στρατιωτικό του και διορίζεται με την «αναχρονιστική επετηρίδα» όπως ονομάστηκε αργότερα. Τυχερός, γιατί δε φεύγει ουσιαστικά μακριά από το σπίτι του μια και διορίζεται με συμπληρωματικούς διορισμούς δασκάλων και η πρώτη του θέση είναι ένα μονοθέσιο λίγα χιλιόμετρα μακριά από το δικό του χωριό…

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε πως ο νέος μας έχει αλλάξει 180 μοίρες την άποψη του για το επάγγελμα του δασκάλου, το οποίο πια γίνεται γι αυτόν τρόπος ζωής.  Στην αλλαγή αυτή συνετέλεσαν σε μεγάλο βαθμό η αναπλήρωση μιας εκπαιδευτικού που αρρώστησε για ένα μήνα το δεύτερο έτος των σπουδών του σε ένα πραγματικά δύσκολο σχολείο του νησιού και η φωτισμένη φυσιογνωμία ενός καθηγητή του στη Ρόδο, που με τις διδασκαλίες του, αλλά κυρίως με τις ατέλειωτες συζητήσεις τους για το τι είναι παιδεία και τι σημαίνει να είσαι δάσκαλος. Έτσι, ο διορισμός του τόσο άμεσα λειτουργεί σαν εφαλτήριο για ό,τι μετέπειτα συμβαίνει στη ζωή του…

Η πραγματοποίηση των στόχων του ως ενεργός πολίτης αυτής της χώρας μέσα από τη δουλειά του αποτελεί πρόκληση και συνεχή προσπάθεια… και από την πρώτη στιγμή συνδικαλίζεται με την παράταξη της ΔΑΚΕ… θέτοντας ως μοναδικό στόχο της  συμμετοχής του τη συνεχή προσπάθεια για καλύτερη παιδεία… δε χρειάζεται να πεις κάτι παραπάνω και να το στολίσεις με όμορφες λέξεις αρκεί και μόνο η λέξη καλύτερη… αποδεκτή από όλους… άρα η παιδεία επιδέχεται αλλαγές… για να γίνει καλύτερη.

Στην πορεία αυτή των 25 χρόνων ως ΔΑΣΚΑΛΟΣ συμβαίνουν πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες καταστάσεις στον ενεργό πολίτη μας…

Ως δάσκαλος είχε τη χαρά να συναναστραφεί με δεκάδες παιδιά, γιους και κόρες της ελπίδας για την πατρίδα μας, παιδιά που ακόμη και σήμερα που πολλά από αυτά είναι ενεργοί πολίτες δε έχασαν την επικοινωνία μαζί του, παιδιά που ακόμη και σήμερα ρωτάν την άποψή του για πράγματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή τους, παιδιά που χάραξαν τόσες διαφορετικές γραμμές μέσα του που κάποιες φορές τον μπερδεύουν και τέλος παιδιά που γι αυτόν όσο και αν μεγαλώσουν θα τον κοιτάν με εκείνα τα μεγάλα μάτια της απορίας για το τι έκανε αυτός γι αυτά…

Ως συνδικαλιστής είχε τη χαρά να γνωρίσει συναγωνιστές αγνούς και χωρίς ενοχές… είχε όμως και την ατυχία να γνωρίσει και τους συναγωνιστές του τίποτα… τους συναγωνιστές που λειτουργώντας παράλληλα με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας απλά περίμεναν να προκύψει κάτι για να το αρπάξουν… οι νέοι του ‘81 ξαφνικά χάθηκαν και εμφανίστηκαν από παντού καινούριοι υπέρμαχοι των ιδεών της παράταξης… ποιος μπορεί να ξεχάσει τις γεμάτες αίθουσες  του 1990-93 και του 2004-09 όταν μοιράζονταν θέσεις… και τους χαμαιλέοντες να προσεγγίζουν την παράταξη κάνοντας πέρα αυτούς που το άξιζαν.  Σε ένα πραγματικά συγκρουσιακό περιβάλλον γεμάτο από προσωπικές πολιτικές και περιβάλλον καθαρά προσωπικών ανελίξεων ο συνδικαλιστής μας πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει μαζί με κάποιους άλλους τα πράγματα και να επιστρέψει αυτή η μεγάλη παράταξη της ΔΑΚΕ στην πρώτη θέση που της αρμόζει… Το συγκρουσιακό περιβάλλον εξουθενώνει και πολλές φορές φέρνει το συνδικαλιστή μας στα όρια… Η προσπάθεια πολλών γνήσιων και αγνών συνδικαλιστών να ανατρέψουν την κατάσταση σκοντάφτει στο συνδικαλιστικό κατεστημένο και για πολύ λίγο δεν ανατρέπεται… όλοι όμως αυτοί οι συνδικαλιστές παραμένουν αγωνιστές της παράταξης στηρίζουν τις ιδέες της και αγωνίζονται γι αυτές, περιμένοντας στην ουσία να ωριμάσει ο κλάδος των εκπαιδευτικών, που σκεπτόμενος στο μεγαλύτερο μέρος του ατομικά και προσωπικά  μόνο… έφτιαξε και τους συνδικαλιστές που ήθελε… επιτρέποντας σε ανέλιξη σε όλες τις παρατάξεις ανθρώπων που είναι του φαίνεσθαι και στην πραγματικότητα τους ενδιαφέρει μόνο ό προσωπικός τους μικρόκοσμος με τις παλλακίδες να χορεύουν δίπλα τους… και να ικανοποιούν το εγώ τους. Και πάλι όμως θα μπορούσε να τους συγχωρέσει αν αυτό που έκαναν δεν τους έκανε και πλουσιότερους…

Αυτό όμως που πραγματικά τον συγκλόνισε είναι η κομματική του πλευρά… η πίστη του πως το σπίτι του, η Νέα Δημοκρατία, του ικανοποιεί τις ανάγκες του ως Έλληνα πολίτη… ήδη από τη διάσπαση της ΔΗΑΝΑ άρχισε να φαίνεται, και με φόντο το γεγονός ότι η παράταξη της Δεξιάς δεν έχει τελειώσει παρά την προσπάθεια και την αμείλικτη επίθεση που δέχτηκε από το ΠΑΣΟΚΙΚΟ  κράτος, πως κάποιοι πίστεψαν πως πρέπει να μιμηθούν το ΠΑΣΟΚ… να πουν ψέματα όπως αυτό στον Έλληνα πολίτη για να ξανακερδίσουν στις εκλογές… Ποτέ δεν κατάλαβαν οι γνήσιοι αγωνιστές του ΄81 γιατί κάποιοι δικοί τους άνθρωποι… που αγωνίστηκαν μαζί τους που μοιράστηκαν τις ανησυχίες για την πατρίδα στα πρώτα νεανικά τους χρόνια μεταμορφώθηκαν σε τρωκτικά και κλέφτες, στιγματίζοντας μια παράταξη και ένα κόμμα που ως γνήσιο λαϊκό κόμμα πρεσβεύει την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία του λόγου. Τα μεγάλα λόγια γίνονται παχιά πορτοφόλια… η αντιγραφή των κακέκτυπων πράσινων υπουργών οδηγεί σε υπέρμετρη ματαιοδοξία στελεχών… ο αγώνας για την αποκάλυψη των μιζαδόρων του ΠΑΣΟΚ καταλήγει σε συγκάλυψη των σκανδάλων με τη συμμετοχή της αριστεράς και όχι μόνο…  Το πολιτικό σύστημα συγκλονίζεται και τότε έρχεται η αποστασία όπως χαρακτηρίστηκε του Αντώνη Σαμαρά για εθνικά θέματα για να λύσει το γόρδιο δεσμό και να αναστηθεί και πάλι το ΠΑΣΟΚ και να ξεκινήσει ο δεύτερος κύκλος της μεταπολίτευσης.

Ο ενεργός πολίτης μας παρακολουθεί στενά το τι γίνεται στο κόμμα του την ώρα που το ΠΑΣΟΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ  συνεχίζει ακάθεκτο το έργο του. Οι πολίτες που  στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ δεν έχουν ιδέα (κάτι που αποδείχτηκε σήμερα) τι πραγματικά στηρίζουν… ένα ψέμα… μια ψεύτικη ευδαιμονία που στηρίζεται και στα παιχνίδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Η Ελλάδα γίνεται επίσημο μέλος της νομισματικής ένωσης και η χαρά όλων μεγάλη… η απόκρυψη των πραγματικών στοιχείων της ελληνικής οικονομίας γίνεται με την OMERTA όλων… τότε αρχίζει να φαίνεται το άστρο του Κώστα Καραμανλή του αρχηγού που δίνει τη διαφορετική διάσταση που χρειάζεται το σπίτι του ενεργού πολίτη μας. Η Νέα Δημοκρατία στηρίζεται για να πείσει τον ελληνικό λαό σε αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη… την αναδιάρθρωση του κράτους… στην πραγματικότητα το ξήλωμα του ΠΑΣΟΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ… ήταν σίγουρο ότι θα υπάρξει αντίδραση που μετουσιώθηκε πάμπολλες φορές σε τεράστιες διαδηλώσεις για το τίποτα… μοναδικός στόχος η ανατροπή του ανθρώπου που για το σύστημα της Ευρώπης αλλά και Αμερικανών ήταν αγκάθι, γιατί δεν έμπαινε στο μαντρί τους…

Ο ενεργός πολίτης μας αναρωτιέται τι έκανε τότε για να τον βοηθήσει σε αυτό… αλλά ταυτόχρονα αναρωτιέται και τι έκανε ο ίδιος ο Καραμανλής για να βοηθήσει το έργο του… γιατί αποδεδειγμένα και βγάζοντας τις παρωπίδες, η διακυβέρνησή του χαρακτηρίζεται από τις λάθος επιλογές προσώπων και την υποτονικότητα στη λήψη σημαντικών αποφάσεων… θα μου πείτε θα τον άφηναν; Δεν θα τον άφηναν και το ξέρουμε όλοι… ας προσπαθούσε τουλάχιστον και ας μην παρέδιδε την εξουσία στη διακυβέρνηση ενός πραγματικά προβληματικού ατόμου… που ο ενεργός πολίτης μας ως δάσκαλος θα ζητούσε τη διερεύνηση της επάρκειάς του ως άτομο… Τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης της χώρας από έναν ακόμα Παπανδρέου τα γνωρίζετε όλοι… οπότε κάθε αναφορά στο συγκεκριμένο κείμενο θα ήταν πλεονασμός… αυτό που είναι σημαντικό για το σπίτι του ενεργού πολίτη είναι η εκλογή του Αντώνη Σαμαρά (Ο Καραμανλής ως μεγάλος ηγέτης είχε φέρει πίσω στο κόμμα τον Σαμαρά, γνωρίζοντας πολύ καλά πως η Δεξιά μόνο ενωμένη μπορούσε να αντιμετωπίσει τους δήθεν προοδευτικούς του Σημίτη) από τον ίδιο το λαό με ένα ποσοστό που δε δεχόταν αμφισβήτηση και με κύριο σύνθημα την αλλαγή του πολιτικού κατεστημένου και την επαναφορά της Νέας Δημοκρατίας στο βασικό της σύνθημα, της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Το κόμμα του ενεργού πολίτη έρχονταν από τη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του και τα φερέφωνα του ΠΑΣΟΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, που για μια ακόμη φορά αναστήθηκε, είχαν ήδη ξεγράψει τη συνέχειά του… Ο Αντώνης Σαμαράς εκμεταλλευόμενος το μεγάλο του ατού, που δεν ήταν άλλο από τον ίδιο το λαό, που δεχόταν ήδη τα δυνατότερα χτυπήματα από αυτούς που εκλέχτηκαν με το σύνθημα ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ αλλά εννοούσαν του ίδιου του λαού, αναπτύσσει και στηρίζει την πολιτική του σε αντίδραση κατά του μνημονίου που ψήφισε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που οδήγησε τη χώρα σε άνευ προηγουμένου υποδούλωση σε δανειστές ΔΝΤ και Ευρωπαϊκή Ένωση… οι άλλοτε συνεργοί στην παραποίηση στοιχείων γίνονται για την κυβέρνηση συνεργάτες της υποδούλωσης του ελληνικού κράτους και των πολιτών του.

Ο ενεργός πολίτης μας στρατεύεται μαζί με τον αρχηγό του κόμματος στην ανατροπή του μνημονίου… με στόχο την ανάπτυξη και την αναδιαπραγμάτευση, με τις μικρές του δυνάμεις παλεύει για την ανατροπή… βλέπει γύρω του να αναπτύσσεται το αντιμνημονιακό κίνημα και συμμετέχει ενεργά ξέροντας πως στηρίζει τη χώρα του αλλά και το σπίτι του, τη Νέα Δημοκρατία… χαίρεται που ο αρχηγός του αντιπαλεύει το μνημόνιο και προτείνει τη διαφορετική λύση…  η οποία δεν προβλέπει θυσίες μόνο του λαού αλλά και σημαντικές αλλαγές που θα κινήσουν ξανά την ελληνική οικονομία… χαίρεται, γιατί αυτοί που στην αρχή τον λοιδορούν για τις θέσεις του… τώρα τις αντιγράφουν προσπαθώντας άκομψα, μια και είχαν καταφερθεί εναντίον τους να τις εφαρμόσουν… το σύνθημα «εκλογές τώρα» είναι πέρα για πέρα λαϊκή απαίτηση… και τότε ξαφνικά έρχεται το πρώτο χτύπημα… ο Γιωργάκης με τις κινήσεις του έχει φέρει την κατάσταση κάτω από το μηδέν… η πίεση της τρόικας για άμεση αλλαγή και ανάληψη των ηνίων της χώρας από κάποιον άλλο… οι εκλογές που είναι η μοναδική διέξοδος απορρίπτονται από αυτούς που το ΠΑΣΟΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ έχει κάνει συνδιαχειριστές της πολιτικής κατάστασης… προκύπτει η συγκυβέρνηση… το κόμμα του ενεργού πολίτη και γνήσιου δεξιού συμμετέχει σε μια κυβέρνηση που όπως λέγεται έχει σκοπό να τον σώσει από τη χρεοκοπία… είναι κάτι που δεν αρέσει στον ενεργό πολίτη μας… είναι έξω από την ιστορία και έξω από τα πιστεύω της δεξιάς κουλτούρας του… όμως είναι πραγματικότητα και χαρακτηρίζεται διαχειριστική περίοδος με φόντο τις εκλογές… αυτή όμως είναι και η περίοδος της αφαίμαξης του ελληνικού λαού… οι δανειστές μας, ικανοποιημένοι, μας σώζουν για πολλοστή φορά… θέλουν και άλλα και έτσι έρχεται η μοιραία ημέρα της 12ης Φεβρουαρίου 2012.

Ο ενεργός πολίτης μας παρακολουθεί εκστασιασμένος αυτό που συμβαίνει στη Βουλή των Ελλήνων και δεν το πιστεύει  η Νέα Δημοκρατία ψηφίζει το μνημόνιο… ο αρχηγός του κόμματος παρόλο που δεν είπε κάτι διαφορετικό από αυτά που έλεγε και πριν τη συγκυβέρνηση… μοιάζει να ταυτίζεται με το Γιωργάκη… οι δανειστές για μια ακόμη φορά με φόντο τη χρεοκοπία απειλούν και κερδίζουν τη μάχη… οι βουλευτές που λένε ΟΧΙ διαγράφονται (Το τραγικό της ιστορίας είναι πως η εκλογή του Σαμαρά στηρίχτηκε από αυτούς που διέγραψε) το δεύτερο μνημόνιο είναι γεγονός…

Ο ενεργός δεξιός πολίτης μπερδεμένος μέχρι και σήμερα… το σπίτι του κινδυνεύει και πάλι από την ανάσταση του ΠΑΣΟΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ μέσα από μια συγκυβέρνηση μετά τις εκλογές… ο στόχος της σχεδιαζόμενης ανατροπής της αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας μάλλον επιτυγχάνεται… η σχεδιαζόμενη από τους δανειστές μας μη σταθερής δεξιάς κυβέρνησης αρχίζει να μορφοποιείται… χρησιμοποιούν τους ίδιους ενεργούς δεξιούς πολίτες για να πετύχουν το στόχο τους… εκμεταλλευόμενοι την οργή κατά του ΠΑΣΟΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ την οποία μεταμορφώνουν σε οργή και κατά της Νέας Δημοκρατίας με τα φερέφωνα τους προσπαθούν να πετύχουν την μη αυτοδυναμία της παράταξης μας… γνωρίζουν πολύ καλά πως ακόμη και αν η χώρα καταστρέφονταν ο άλλος πόλος, ο πόλος της αριστεράς, σε καμία περίπτωση δε θα ενωνόταν για να κυβερνήσει… γιατί  απλά δε θέλει να κυβερνήσει.

Ο ενεργός δεξιός πολίτης που όλο αυτό το χρονικό διάστημα προτίμησε να ακούει καλή μουσική και να επεξεργάζεται τα γεγονότα χωρίς να βιάζεται να πάρει προσωπικές αποφάσεις, λίγο πριν κλείσει αυτό το κείμενο θέτει προς επεξεργασία όλων τα παρακάτω, απευθυνόμενος σε όλους όσους το διαβάσουν…

Οι εκλογές έρχονται και καλείστε για μια ακόμη φορά να αποφασίσετε ποιο κόμμα θέλετε να σας κυβερνήσει… το δίλημμα είναι ένα και απλό… για μια ακόμη φορά θα αναστήσετε το ΠΑΣΟΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ;

Αρχηγέ της Νέας Δημοκρατίας, που σε πίστεψα με όλες μου τις δυνάμεις και σε στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις… πιστεύεις πως περισσεύει κανείς ή από αύριο κιόλας πρέπει να επιστρέψουμε όλοι στο σπίτι μας και να δώσουμε όλοι μαζί την μάχη (εσύ ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τον τρόπο, γιατί ένας μεγάλος ηγέτης σε έφερε στο σπίτι σου).

Πρώην αρχηγέ της Νέας Δημοκρατίας, που σε πιστέψαμε και για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, σας πιστεύω ακόμη… δε νομίζετε πως ήρθε η ώρα να μιλήσετε και να δώσετε τη μάχη για την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας που ας με συγχωρέσουν οι φίλοι μου της αριστεράς, δυστυχώς είναι η μοναδική λύση.

Ο ενεργός δεξιός πολίτης απευθύνει και ένα ερώτημα σε όλα τα κομμάτια της Δεξιάς, που πιστεύω αγαπούν την πατρίδα και μάχονται για την εθνική της ανεξαρτησία, κυρίως απευθυνόμενος προς τους πολίτες που τα στηρίζουν… μήπως ήρθε η ώρα συναγωνιστές της ελευθερίας να πιούμε όλοι το ίδιο κρασί… αυτό που έπιναν οι καθαροί αγωνιστές του1821 για να ελευθερώσουν την πατρίδα μας;

Κλείνοντας το κείμενο για τον ενεργό πολίτη… δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε ποιο είναι το χρέος του προς την πατρίδα του και το ίδιο του το σπίτι  σήμερα…

Για κάθε ενεργό πολίτη αυτής της χώρας

 ΤΕΚΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΡΘΡΑ. 3 Σχόλια »

3 Σχόλια to “Για κάθε ενεργό πολίτη αυτής της χώρας…”

  1. nik karikos Says:

    teleio !!!!! mpravw sthn empnevsei !!!! synxarhthria !!!!!

  2. αμπελόκτυπος Says:

    Αγαπητέ Αλέκο

    «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, το δε τρις ουδέ βλακός.»

    Μας την έφερε μια φορά ο Αντωνάκης το 1993, μας την έφερε δύο το 2012, πας γυρεύοντας και για τρίτη φορά;

    Οι πραγματικά ανιδιοτελείς δεξιοί, αγωνίσθηκαν, σας στήριξαν και πολύ νωρίς, όταν κατάλαβαν την κοροϊδία, αξιοπρεπώς και ησύχως αποσύρθηκαν.

    Ό,τι νομίζεις πράξε, να ξέρεις όμως ότι και ανάλογα θα κριθείς

    • alextekidi Says:

      Έχω μάθει στη ζωή μου να αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεων και των γραπτών μου… έχω αποδείξει ότι πάντα αναλαμβάνω την ευθύνη αυτών… ευχαριστώ για τις συμβουλές σας!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: