Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά γιαούρτια πέφτουν…


    Για πολλά χρόνια τώρα σ’ αυτή την παράταξη βολευόμασταν όλοι να κρύβουμε τα στραβά μας κάτω από το χαλί. Σ’ αυτή την παράταξη ποτέ δεν ήταν ώρα για κριτική, τη μια γιατί ο πολιτικός μας φορέας ήταν στην Κυβέρνηση, την άλλη γιατί ήμασταν μπροστά σε εκλογές, την παράλλη γιατί είχαμε ένα καλό μετεκλογικό αποτέλεσμα και πάει λέγοντας…

  Σ’ αυτή την παράταξη, στο όνομα μιας ΔΗΘΕΝ ενότητας, επικράτησε ο νόμος της σιωπής και όσοι προσπαθούσαμε να πούμε ότι «δεν είναι στραβός ο γιαλός» αντιμετωπιζόμασταν, στην καλύτερη περίπτωση, ως γκρινιάρηδες ή γραφικοί. Στο όνομα της ίδιας ΔΗΘΕΝ ενότητας αναγκαστήκαμε, και αναγκαζόμαστε ακόμη, να ανεχόμαστε ανθυποσυνδικαλιστάκια με πολιτικό λόγο και σκέψη αμοιβάδας και μοναδικό προσόν την οσφυοκαμψία και ιδιαίτερη έφεση στην καμαρίλα να αναρριχώνται και να μας κάθονται στο σβέρκο… Στο όνομα της εξυπηρέτησης των προσωπικών τους συμφερόντων να ισοπεδώνουν τα πάντα: ιστορία, πορεία, προσφορά… Και να τους χρωστάμε και χάρη…

 Στο όνομα της παραταξιακής ενότητας εκχωρήσαμε τα συλλογικά μας δικαιώματα σε «συνδικαλισταράδες» που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η προσωπική τους ανέλιξη και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κλίκας που τους έτρεφε και την έτρεφαν… Και σιγά σιγά θεώρησαν κεκτημένο τους να παραμερίζουν οι πάντες στις απαιτήσεις τους, να υποχρεώνεται ολόκληρη η παράταξη να ζητάει τη γνώμη τους και, ακόμη χειρότερα, να θεωρείται και απαραίτητο να την ασπάζεται…

    Ήταν αυτοί οι ίδιοι που, και με τη δική μας ανοχή – ενοχή, μετέτρεψαν τη μεγάλη παράταξη σε ένα ΠΑΣΟΚικό κακέκτυπο χωρίς καθαρή ιδεολογία, χωρίς ξεκάθαρο πολιτικό λόγο. Οπαδοί της «σχολής» που κάνει «πολιτική» χωρίς ιδέες, χωρίς ακεραιότητα. Της σχολής της άνευ αρχών προώθησης της προσωπικής ατζέντας, μπροστά στην οποία παραμερίζονται τα πάντα, της καμαρίλας, όπου κάθε κομψευόμενος, υπονομεύει τη συλλογικότητα και προσπαθεί να «κοντύνει» όποιους θεωρεί απειλή για το ασήμαντο εγώ του.

          Η νοοτροπία της κλίκας, της εκ των ένδον υπονόμευσης, έφτιαξε τα προηγούμενα χρόνια και συντηρεί και σήμερα ένα «πολιτικό Κωσταλέξι». Ανόητοι διαχειριστές και όχι συνδικαλιστές που νόμισαν και νομίζουν πως θα κάνουν πολιτική μόνο με την «επικοινωνία». Μεσαιοχωρίτικος αγράμματος «αυτισμός». Λίγο γκλαμουριά, πολύς βερμπαλισμός και το απόλυτο κενό.

“Το παλιό έχει πεθάνει, αλλά το νέο αργεί να γεννηθεί”

     Οι καιροί που ήδη ήρθαν είναι άγριοι, ανελέητοι. Η παράταξη, η ίδια η Πατρίδα, απαιτούν ιδεολογικούς μαχητές, απαιτούν σημαιοφόρους. Ο κόσμος βλέπει και είναι καχύποπτος. Έχει απογοητευτεί τόσες φορές που παρατηρεί με επιφύλαξη κάθε λέξη και πράξη μας. Οι απλοί άνθρωποι, οι συνάδελφοί μας είναι με το χέρι στην σκανδάλη.

    Την Ιστορία τη γράφουν οι δυναμικές μειοψηφίες, οι αδιάλλακτοι των ιδεών και του αγώνα, αυτοί που έχουν πείσμα, σχέδιο και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Η Παράταξη χρειάζεται φρόνημα κι αγωνιστικό πνεύμα, χρειάζεται σκοπό σαφή κι ελπιδοφόρο, χρειάζεται ιδεολογία ξεκάθαρη και σταθερή.

     Η πλειοψηφία που φιλοδοξούμε εμείς να χτίσουμε δε χτίζεται με υλικά του χθες. Δε χτίζεται με αυτούς που επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους. Μ’ αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται ότι ένα μεγάλο κομμάτι της παράταξης ριζοσπαστικοποιείται. Που δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτός ο κόσμος βαρέθηκε την Κολωνακιώτικη πολιτική του σαλονιού και της γραβάτας, τις φιοριτούρες και τις ισορροπίες, τις συμμαχίες της καρέκλας και τα κορδελάκια και τις υποκλίσεις.

     Αυτός ο κόσμος εκφράζεται σκληρά, βρίζει, σφίγγει τη γροθιά του. Αυτός ο κόσμος είναι οργισμένος. Αυτός ο κόσμος ψάχνει τα στηρίγματά του. Αυτός ο κόσμος δεν συγχωρεί πια.

      Αυτή η πλειοψηφία χτίζεται μ’ αυτούς που αντιλαμβάνονται ότι τα τζάκια, τα δαχτυλίδια διαδοχής και οι κάθε είδους μηχανισμοί θάφτηκαν οριστικά και αμετάκλητα. Μ’ αυτούς που αντιλαμβάνονται ότι στη νέα εποχή δεν χωράνε και δεν συγχωρούνται παλαιοσυνδικαλιστικές, προσωπικές, υπόγειες και υστερόβουλες διαδρομές.

     Είναι αλήθεια ότι κάποιοι μας κούρασαν… Όχι μόνο σαν πρόσωπα αλλά, κυρίως, σαν τρόπος σκέψης και πρακτικής. Όσοι όμως ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους σε πρόσωπα και μόνο, είναι μακριά νυχτωμένοι. Το πρόβλημα της Παράταξης δεν είναι μόνο τα πρόσωπα. Είναι κυρίως και πάνω απ’ όλα η νοοτροπία, η πρακτική.

    Το άγριο μέλλον έρχεται! Αλλά ποιος θα το προϋπαντήσει; Αν παραμείνουμε απλά να το κοιτάμε και να το περιμένουμε καρτερικά ως ένα παλαιοσυντηρητικό και παλαιοκομματικό άθροισμα επιμέρους πολιτικών και προσωπικών φιλοδοξιών, δεν θα μας προσπεράσει απλώς αλλά θα μας σαρώσει.

Η παράταξη σήμερα οφείλει να επιλέξει το ίδιο της το μέλλον. Οφείλει όχι απλώς να αλλάξει πρόσωπα αλλά να αλλάξει εποχή, να αλλάξει πορεία. Να αποκτήσει εκείνον τον κινηματικό χαρακτήρα που θα την οδηγήσει στο αύριο.

Και για να το πετύχει:

Ø   Χρειάζεται να αποκτήσει ιδεολογική υπεροχή απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία της παγκοσμιότητας, του ενδοτισμού, της μετριότητας και της ήσσονος προσπάθειας.

Ø   Χρειάζεται να παρακάμψει κάθε είδους παράγκα και παραμάγαζο.

Ø   Χρειάζεται να διαχωριστεί πλήρως από την παρακμή του χθες και τους εκφραστές της σήμερα.

Ø   Χρειάζεται τη νέα σπίθα για να φουντώσει και να γίνει ποτάμι.

Ø   Χρειάζεται κοίταγμα στα μάτια, σταθερή και καθαρή γλώσσα.

Ø   Χρειάζεται τους “άγνωστους” αλλά άφθαρτους που έχουν τη διάθεση να κολυμπήσουν στα βαθιά και ΠΕΙΘΟΥΝ.

Ø   Χρειάζεται ξεκαθάρισμα με τα καμένα χαρτιά.

      Ο δρόμος για το αύριο περνάει μέσα από ρήξεις και ανατροπές και όχι από συμβιβασμούς και συστημική πολιτική.

     Και δυστυχώς ο χρόνος τελειώνει… Όχι μόνο δεν έχουμε δύο χρόνια, αλλά ούτε δύο μέρες. Η παράταξη έπρεπε να έχει κλείσει τους λογαριασμούς της με όλους αυτούς προχθές. Η ενότητα δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Πολύ περισσότερο όταν οδηγεί στην καταστροφή…

Να τελειώνουμε, λοιπόν, με όλους αυτούς. Ερχόμαστε και είμαστε πολλοί… Κι όποιος δεν μπορεί να συντονίσει το βήμα του με την πορεία της Παράταξης στο μέλλον, μάλλον περισσεύει…

Υ.Γ.: Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ΔΕΝ είναι τυχαία…

Γιάννης Ανδρεάδης

Πρόεδρος Στ΄ Συλλογικής Θεσσαλονίκης

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΑΡΘΡΑ ΦΙΛΩΝ. Leave a Comment »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: