ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΔΕ ΣΩΘΗΚΕ ΒΕΛΑΖΟΝΤΑΣ…


Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης,

ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι…

…Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια…

(Κ. Παλαμάς, Ο Γκρεμιστής 1928)

Μια παλιά κινέζικη παροιμία λέει: «Την κατάρα μου να ‘χεις, να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». Κι αυτούς τους ενδιαφέροντες καιρούς ζούμε κι εμείς σήμερα.

Πάντα στην Ιστορία συγκρούονταν δύο αντίρροπες δυνάμεις. Έτσι και τώρα. Από την μια μεριά έχουμε το λαό με τους κομμένους μισθούς, τις τσεκουρωμένες συντάξεις, τα απλήρωτα δάνεια και τα λουκέτα στα μαγαζιά και από την άλλη εκείνους που ευθύνονται για την κρίση, εκείνους που την προκάλεσαν.

Που δεν είναι μόνο οι διεθνείς τοκογλύφοι, το ΔΝΤ, η Αμερική και το ευρωπαϊκό κατεστημένο, το ΠΑΣΟΚ και ο ΓΑΠ. Είναι και το κρατικοδίαιτο σύστημα διαπλοκής εργολάβων – προμηθευτών – εκδοτών που λυμαίνονται αυτόν τον τόπο από εποχής Ανδρέα Παπανδρέου. Όλοι εκείνοι που δίνουν από τα παλάτια τους στην Εκάλη εντολές στήριξης με κάθε τρόπο του Γιωργάκη που έγινε Γιώργος, στους ελεγχόμενους από αυτούς πάμπλουτους δημοσιογράφους των καναλιών και των εφημερίδων…

Εντολές στήριξης σε μια κυβέρνηση που, κινούμενη στα όρια του κοινοβουλευτισμού με την ψήφιση νομοσχεδίων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ψάχνει απεγνωσμένα για στηρίγματα και δεκανίκια.  Δεκανίκια στο όνομα ενός ΔΗΘΕΝ δημοσίου συμφέροντος ενώ τα μόνα συμφέροντα που εξυπηρετούνται είναι αυτά των δανειστών – τοκογλύφων και της παρασιτικής εγχώριας και διεθνούς πολιτικής και οικονομικής ελίτ, που σχεδόν τέσσερις δεκαετίες τώρα κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος του δύσμοιρου ελληνικού λαού, έχοντας δημιουργήσει ένα κράτος έκτρωμα, ένα κράτος πελατειακών σχέσεων που εξυπηρετεί ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τα δικά τους συμφέροντα.

Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου από τους Κυβερνώντες, τους υφισταμένους τους στις υπηρεσίες, από τα οικονομικά συμφέροντα και τους εγκάθετους δημοσιογράφους και εκδότες αλλά κανένας, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν πήγε φυλακή.

Απέναντι στη χειρότερη επίθεση που δέχτηκε ποτέ αυτός ο λαός και ο κλάδος μας η παράταξη οφείλει να γίνει ο μπροστάρης. Οφείλει να εμπνεύσει και να πείσει. Γι’ αυτό η επιλογή μας δεν μπορεί να είναι άλλη από τη σύγκρουση. Σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα με στόχο την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και των πολιτικών της.  Τα Μνημόνια (1,2,3…123) και οι επιταγές τους δεν είναι (ποτέ δεν ήταν) μονόδρομος. Ήταν ΕΠΙΛΟΓΗ. Και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί και να ανατραπεί.

Απέναντί μας, όλοι όσοι (πολιτικοί και οι περί αυτών) συμμετείχαν και συμμετέχουν, με τις άθλιες πράξεις  και παραλείψεις τους, στην επιχείρηση υποδούλωσης της πατρίδας μας σ’ αυτούς που ο ιδρώτας και το αίμα των εργαζομένων φέρνουν κέρδη.

Απέναντί μας, όλοι αυτοί που, ως εκπρόσωποι του λαού στο «Ναό της Δημοκρατίας», με την ψήφο τους αποφάσισαν να αλυσοδέσουν τον μόνο αθώο του εγκλήματος της οικονομικής (μα και πολιτικής) κατάρρευσης. Τον Έλληνα εργαζόμενο.

Όμως κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας. Μπροστά σ’ αυτές τις προκλήσεις και σ’ αυτούς τους ενδιαφέροντες καιρούς η παράταξη πρέπει να επιλέξει. Υπάρχουν δυο τρόποι να κάνεις πολιτική. Ο ένας είναι να έχεις στέρεες ιδέες κι απόψεις και να τις προβάλλεις κι υπερασπίζεσαι ευθέως, επωνύμως και δημοσίως. Να έχεις σχέσεις διαφανείς και τίμιες με τους συντρόφους σου. Να έχεις δουλέψει και να δουλεύεις στην ζωή σου, να τρως ψωμί που βγάζουν τα χέρια σου και το μυαλό σου, για να μπορείς να στέκεσαι όρθιος και να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους όταν μιλάς για τα προβλήματα τους, να εκπροσωπείς επάξια τις ιδέες σου. Εκτός από ιδεολογική συγκρότηση να έχεις λόγο, μπέσα, τιμή.

Υπάρχει όμως κι η άλλη σχολή, που κάνει «πολιτική» χωρίς ιδέες, χωρίς ακεραιότητα. Είναι η σχολή της άνευ αρχών προώθησης της προσωπικής ατζέντας, μπροστά στην οποία παραμερίζονται τα πάντα.

Υπάρχει ο τρόπος που διαπρέπει διακομματικώς στην Ελλάδα, της καμαρίλας, όπου κάθε κομψευόμενος που δεν έχει δουλέψει ποτέ, υπονομεύει τη συλλογικότητα και προσπαθεί να «κοντύνει» όποιους θεωρεί απειλή για το ασήμαντο εγώ του.

Οι καιροί που ήδη ήρθαν, η Πατρίδα, απαιτούν ιδεολογικούς μαχητές, απαιτούν σημαιοφόρους. Ο κόσμος βλέπει και είναι καχύποπτος. Έχει απογοητευτεί τόσες φορές που παρατηρεί με επιφύλαξη κάθε λέξη και πράξη μας. Οι απλοί άνθρωποι, οι συνάδελφοί μας είναι με το χέρι στην σκανδάλη.

Η νοοτροπία της κλίκας, της εκ των ένδον υπονόμευσης, έφτιαξε τα προηγούμενα χρόνια ένα «πολιτικό Κωσταλέξι». Ανόητοι διαχειριστές και όχι συνδικαλιστές νόμισαν πως θα κάνουν πολιτική μόνο με την «επικοινωνία». Μεσαιοχωρίτικος αγράμματος «αυτισμός». Λίγο γκλαμουριά, πολύς βερμπαλισμός και το απόλυτο κενό.

Η κοινή λογική, η προσωπική ακεραιότητα, το συντροφικό πνεύμα είναι οι αρετές που απαιτούν οι καιροί κι ο Λαός.

“Το παλιό έχει πεθάνει, αλλά το νέο αργεί να γεννηθεί”.

Οι καιροί που έρχονται είναι άγριοι, ανελέητοι για το Λαό, για τους πολλούς και κυρίως τους αδύναμους, που όμως ενωμένοι είναι δυνατοί.

Κι εμείς δεν είμαστε μαρξιστές από την ανάποδη, δεν βλέπουμε ταξικά την κοινωνία από το ρετιρέ, αφ’ υψηλού. Βλέπουμε το Λαό και την κοινωνία ενιαία, με δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους. Κι ο Λαός χρειάζεται φρόνημα κι αγωνιστικό πνεύμα, χρειάζεται σκοπό σαφή κι ελπιδοφόρο.

Την Ιστορία τη γράφουν οι δυναμικές μειοψηφίες, οι αδιάλλακτοι των ιδεών και του αγώνα, αυτοί που έχουν πείσμα, σχέδιο και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Φανταστείτε λοιπόν, πολύ περισσότερο, τι μπορεί να κάνει μια δυναμική πλειοψηφία, αυτή η πλειοψηφία που φιλοδοξούμε να χτίσουμε.

Κι αυτή η πλειοψηφία δε χτίζεται με υλικά του χθες. Δε χτίζεται με αυτούς που επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους. Μ’ αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται ότι ένα μεγάλο κομμάτι της παράταξης ριζοσπαστικοποιείται. Που δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτός ο κόσμος βαρέθηκε την Κολωνακιώτικη πολιτική του σαλονιού και της γραβάτας, τις φιοριτούρες και τις ισορροπίες και τα κορδελάκια και τις υποκλίσεις.

Αυτός ο κόσμος εκφράζεται σκληρά, βρίζει, σφίγγει τη γροθιά του. Αυτός ο κόσμος είναι οργισμένος. Αυτός ο κόσμος ψάχνει τα στηρίγματά του. Αυτός ο κόσμος δεν συγχωρεί πια.

Αυτή η πλειοψηφία χτίζεται μ’ αυτούς που αντιλαμβάνονται ότι τα τζάκια, τα δαχτυλίδια διαδοχής και οι κάθε είδους μηχανισμοί θάφτηκαν το Νοέμβρη του 2009. Παρασύρθηκαν από το ορμητικό ποτάμι 800.000 ανθρώπων που μας δείχνουν το δρόμο.

Το άγριο μέλλον έρχεται! Αλλά ποιος θα το προϋπαντήσει; Αν παραμείνουμε απλά να το κοιτάμε και να το περιμένουμε καρτερικά ως ένα παλαιοσυντηρητικό και παλαιοκομματικό άθροισμα επιμέρους υποψηφιοτήτων, πολιτικών και προσωπικών φιλοδοξιών, δεν θα μας προσπεράσει απλώς αλλά θα μας σαρώσει.

Η παράταξη δεν θα επιλέξει απλά άλλον ένα Πρόεδρο. Σήμερα οφείλει να επιλέξει το ίδιο της το μέλλον. Οφείλει όχι απλώς να αλλάξει πρόσωπο αλλά να αλλάξει εποχή, να αλλάξει πορεία. Να αποκτήσει εκείνον τον κινηματικό χαρακτήρα που θα την οδηγήσει στο αύριο.

Και για να το πετύχει:

Χρειάζεται να αποκτήσει ιδεολογική υπεροχή απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία της παγκοσμιότητας, του ενδοτισμού, της μετριότητας και της ήσσονος προσπάθειας.

Χρειάζεται να παρακάμψει κάθε είδους παράγκα και παραμάγαζο.

Χρειάζεται να διαχωριστεί πλήρως από την παρακμή της κυβερνητικής περιόδου.

Χρειάζεται τη νέα σπίθα για να φουντώσει και να γίνει ποτάμι.

Χρειάζεται κοίταγμα στα μάτια, σταθερή και καθαρή γλώσσα.

Χρειάζεται τους “άγνωστους” αλλά άφθαρτους που έχουν τη διάθεση να κολυμπήσουν στα βαθιά και ΠΕΙΘΟΥΝ.

Χρειάζεται ξεκαθάρισμα με τα καμένα χαρτιά του Κολωνακίου.

Ο δρόμος για το αύριο περνάει μέσα από ρήξεις και ανατροπές και όχι από συμβιβασμούς και συστημική πολιτική.

Η αληθινή ζωή και η αληθινή πολιτική είναι εκεί έξω και όχι πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων. Και θέλει αλήθειες. Και θέλει παλικαριά. Και γροθιά στο μαχαίρι και ρήξεις. Κι όποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να το καταλάβει, μάλλον περισσεύει…

Το άγριο μέλλον έρχεται… Αλλά δεν θα περιμένει…

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ!!!. Leave a Comment »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: